پیراهن های ناتنی ما

 

توی پیراهن های ناتنی

راه – راه

جلوی آینه ایستاده ایم

و زل زده ایم به بی گدار نگاه .

بگو ثانیه ها پاپی مان نشود

عقربه مردد است

ماندن و برگشتن به تصویر قبل .

دل ام برای خودم تنگ می شود

وقتی تو آنقدر نیستی

که لب های من مرده

و آینه زل زده است

به چشمی که اتفاق نیفتاده .

من پیر ترین تن این پیراهن ام

و دست ام نگاه تو را لمس می کند

انگار کسی توی آینه

تو را در من دیده است .

 

 

                                                                 فرشته اقبالی