 |
 |
مردِ تشنه لب
تنها شاخه ای گل نرگس در لیوان آب
تنها چشم انداز استخر پوشیده از نیلوفر سپید
برگ های سبزِ تیره
بر سطحِ گستره ی آب
به سیاهی می زند
آن سوی نیمه شب
آن سوی نیم روز سوزان
مردِ تشنه نرگس را دوست می دارد
بر شن زارِ سرخ
مردِ تشنه نیلوفر سپید را دوست می دارد
در زخم خیزرانِ خدنگ
چگونه دیده می شود این مرد تشنه لب ؟
کجاست نرگس ؟
کدام نیلوفر ؟
نه باد بر درختان آزاد می وزد
نه دل تو در سورنا
تنها با دستانی کوتاه
می توان گریست
م . مؤید
