با کمی از اولِ حرف :

 

« از همه ی اسرار الفی بیش برون نیفتاد

و باقی هر چه گفتند در شرح آن الف گفتند ،

که آن الف البته فهم نشد ... »

شمس تبریزی

 

در عصر تیر و بی ترانه که هفت تیرکشِ سرمایه داری این سیاستمدارانِ به اصطلاح حامیِ مردمِ خسته ، در این عصر تیره و تار که آدمی از آدمی در هراس است و عهد و علاقه راه به هیچ در و دلی ندارد و سربازانِ سراپا سایه و ساطور آبروی جهان اند و کودکانِ دنیا با بمب های اوباش به خواب می روند ، در عصری که به قول بامدادِ روشن غرور گدایی می کند ، شاید ، شاید ، شاید ، باز هم بشود از کلمه و کتاب باز به باران رسید . بی هیچ چتری به کوچه ها پا گذاشت و پای صحبتِ حرفهای همسایه نشست و به سمتِ هر پنجره ی بسته میخکی پرتاب کرد .

و گاهی یواشکی و از سر علاقه و اعتماد روی در و دیوار خانه ی همسایه روزِ روشن چیزی نوشت از طعمِ بامدادِ فردا و باز کردنِ تمام پنجره های کوچه به رسمِ دریا و دوست .

در عصری که عشق سؤتفاهمی بیش نیست که با متأسفم گویمی پایان می پذیرد

در عصری که کوچه پس کوچه های شهر از صدای پایِ پنجره و لبخندِ دوست خالی ست

در عصریکه میزانِ سنجشِ آدمی به درهم و دینار و ریال و دلار است و رفیقانِ همراه تلفنِ همراه شده اند با مارکی مثلن مطمئن و عشق لق لقه ی ابتذال و ارزانی ست و به سکه ی عطر و ماتیک مالیده است

در عصری که پلورالیسم تنها در تن خلاصه می شود

در عصری که ساده و بی صدا از کنارِ موی سفید مادربزرگ می گذرند و دلالانِ لال آبروی رابطه اند ،

شاعران کمی خسته اند ، درست . اما هنوز از دجله کلامِ کلمه به گوش می رسد و با اینکه پابلو نرودای عزیز ما دیگر بسیار نیستیم اما با این همه گمتن نکنید که ما از طعمِ ترانه و تو بر می گردیم .

 

یاد باد آن روزها و یادش بخیر که معلم صدا می زد و تو نگران بودی که شعر را از بر کرده ای یا نه ؟

انتخاب می شدی : حسین فاضلی بیا پای تخته !

می رفتی و می خواندی پای تخته سیاه :

                                                           من یار مهربانم                دانا و خوش بیانم

                                                           گویم سخن فراوان           با آنکه بی زبانم .......

دلت می تپید تا شعر تمام شود و نگران که مبادا اَلفی جا مانده باشد و هنوز هم نگرانی تا اَلفی بیرون از دایره ی دست و دلت نماند .

 

و باز آینه ی بامداد را بر می داریم تا از تو ابدیتی بسازیم ای خستگانِ تشنه و شوق

 

حالا به نشانیِ کلمه بروید تا کلیدِ درِ بسته ی این هوا ، هوایی شود . عاشق و باز ببارد باز باران ...

 

                                                                                                                             حسین فاضلی/ فروردین 87